ევროპული ფილმები განსაკუთრებული შარმით – 10 ჭეშმარიტად ბრიტანული ფილმი

nugo July 11, 2021

ტრადიციებმა და მთელ მსოფლიოში ცნობილმა სამსახიობო სკოლამ ბრიტანული კინემატოგრაფია გამოყო დანარჩენი ევროპული ქვეყნებისგან. ინგლისურ კინოზე საუბრის დროს, მხოლოდ ის კინომოყვარულები წარმოიდგენენ პომპეზურ სცენებს, რომლებშიც არისტოკრატები სვამენ ჩაის ორცხობილებთან ერთად, რომლებიც არ არიან კარგად გარკვეული ამ სფეროში. სინამდვილეში ის ძალიან შორს არის ამ სტერეოტიპებისგან. დღევანდელ კოლექციაში ჩამოთვლილი ფილმები სხვადასხვა წელს არის გადაღებული და ზუსტად წარმოაჩენენ ნამდვილი ბრიტანული კინოს სახეს.

მე, დენიელ ბლეიკი (2016)

ბრიტანული კინო საოცრად დახელოვნებულია ღარიბი ცხოვრების მხატვრულ აღწერას. ამ ნამუშევარმა კენ ლოუჩს მეორე ოქროს პალმის რტო მოუტანა კანის კინოფესტივალზე. აქ რეჟისორი განიხილავს კაფკას კონცეფციას ბიუროკრატიულ მანქანაზე. მთავარი გმირი შრომისმოყვარე ქვრივია, რომელიც ინფარქტის შემდეგ იძულებულია სახელმწიფოს სოციალური დახმარებისთვის მიმართოს. “მე, დენიელ ბლეიკი” – ეს არის ფილმი ყველასთვის. ის დაგაფიქრებთ ისეთი ადამიანის იდეალებზე, რომლებსაც, როგორც წესი, არავინ აქცევს ყურადღებას. ფილმში ბევრი გულისამაჩუყებელი მომენტია, მაგრამ მისი მთავარი ფასეულობა ამ მომენტებს მიღმა არსებული აზრი და სიღრმეებია.

ეს ინგლისია (2006)

ეს ფილმი მოგვითხრობს შესანიშნავ ისტორიას, რომელიც არაერთხელ აქვს ყველას გაგონილი კინოში. თხრობა მოზარდზე, მეგობრების ძიებაზე, გაზრდაზე. ის, რაც გამოარჩევს ამ ფილმს, კულტურული ელემენტის გარდა, პერსონაჟის პერსპექტივაა, რასაც ხელს უწყობს ფილმის ვიზუალური მხარე. ფილმის კიდევ ერთი ღირებულება ისაა, თუ რამდენად ბუნებრივად ვითარდება ის. ისტორია, მიუხედავად იმისა, რომ ნაცნობია, მაინც ტოვებს ახალ შეგრძნებებს. ყველაფერი იმდენად ბუნებრივია და იმდენად კარგი რეჟისურაა, თითქოს სხვის ცხოვრებას ფანჯრიდან ადევნებთ თვალ-ყურს. ფილმი საინტერესო იქნება მათთვისაც, ვისაც სკინჰედების კულტურა აინტერესებს.

28 დღის შემდეგ (2003)

ბოლო წლების მანძილზე ზომბების თემას, ალბათ, ყველაზე ზარმაცი მწერლები, სცენარისტები და თამაშების მწარმოებლები არ შეხებიან. მაგრამ ნუ დავივიწყებთ თანამედროვე ზომბი-ფილმების პიონერებს. დენი ბოილის პოსტაპოკალიფსური თრილერი კიდევ უფრო საშიში იმიტომაა, რომ ის მაქსიმალურადაა მიახლოებული ჩვენს სინამდვილესთან.

დიდი ფსონი (2000)

დიალოგი, ალბათ, ყველაზე რთული ელემენტია კინოში. ისეთ ოსტატებს, როგორებიც არიან კვენტინ ტარანტინო და აარონ სორკინი, უდაოდ აქვთ თანდაყოლილი ნიჭი გამოიყენონ საუბრები პერსონაჟების არაჩვეულებრივი ურთიერთკავშირისთვის. ამ შემთხვევაში გაი რიჩის ოსტატობაზეც არ ვდაობთ. ეს არის ფილმი, რომელშიც ზღვარი დადგმას და იმპროვიზაციას შორის თითქმის არ არსებობს. შედევრი არაჩვეულებრივი სამსახიობო შემადგენლობით, რომლის ციტირებაც უსასრულოდ შეიძლება. აქ არის დიალოგები, რომლებიც ავითარებს სიუჟეტს, მართავს კონფლიქტებს, გვეხმარება პერსონაჟების გაგებაში.

წარმოდგენა (1970)

ვთქვათ, რომ ფილმი უცნაურია, იგივეა, რაც არაფერი ვთქვათ. მოვლენების განვითარება მასში იწვევს ყველა წარმოდგენას ტრადიციულ ჟანრზე. ეს არის კრიმინალური ისტორია, რომელიც მაყურებელს ბრიტანულ ანდერგრაუნდში, “სექსის, ნარკოტიკების და როკ-ენ-როლის” სამყაროში ამოგზაურებს, რომელიც მოულოდნელად საკუთარი იდენტურობისა და თავის ძიებაში იზრდება. ფილმი ცდება სიურრეალისტურ საზღვრებს, როგორც შემცველობის, ისე კინემატოგრაფიის მხრივ. წინ თამამი ექსპერიმენტალური ფილმი გელით, რომელიც ყველა მაყურებლისთვის არ არის. მისდამი დამოკიდებულება წლების მანძილზე კრიტიკოსებს შორისაც კი შეიცვალა – “ყველაზე საზიზღარიდან” “ყველა დროის ერთ-ერთი საუკეთესო ბრიტანულ ფილმამდე”. მთავარი გმირის ხასიათი უნიკალურია, მიკ ჯაგერი კი შეუდარებელია.

მექანიკური ფორთოხალი (1971)

სტენლი კუბრიკი იმ რეჟისორებს შორისაა, რომლის ფილმებიც ნებისმიერ სიაში შეიძლება ჩაიწეროს. მისი გზას აცდენილი ახალგაზრდების ანტიუტოპიური სახე ერთ-ერთი გამორჩეული ნამუშევარია. ფილმი იკვლევს საზოგადოების გავლენას ისედაც იმედგაცრუებულ ახალგაზრდებზე. “მექანიკური ფორთოხალი” ერთ-ერთი ყველაზე სადავო ფილმია კინოს ისტორიაში.

თუ… (1968)

მალკოლმ მაკდაუელისთვის როლი ამ ფილმში სადებიუტო იყო დიდ კინოში. ლინდსი ანდერსონის ფილმი კი ისტორიაში შევიდა როგორც ბრიტანული კინემატოგრაფიის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი შედევრი. მისი გამოსვლის წელს მან ოქროს პალმის რტოს მოპოვებაც მოახერხა კანის კინოფესტივალზე. ფილმი გათამაშებულ რეალობას გაგებით ეკიდება და იწვევს სუბიექტურობასა და ორაზროვნებას. რეჟისორის მიერ წამოჭრილი თემა ინდივიდუალიზმის ჩახშობასთან და მის შედეგებთან დაკავშირებით დღემდე აქტუალურია.

მოთვალთვალე (1960)

მაიკლ პაუელის ამ ბრიტანულმა ფილმმა უდიდესი გავლენა მოახდინა თრილერებისა და საშინელებათა ფილმების ჟანრების განვითარებაზე. მიუხედავად იმისა, რომ ეკრანებზე გამოჩენის დროს ის საშინლად გააკრიტიკეს, დიდი ბრიტანეთში კი ფილმი საერთოდ აიკრძალა, დროთა განმავლობაში “მოთვალთვალემ” მაღალი შეფასება მიიღო ფსიქოლოგიური სირთულისთვის, განსაკუთრებით მთავარი გმირის, მისი მამის და მსხვერპლის ურთიერთობების გამო.

მესამე კაცი (1949)

ქეროლ რიდის “მესამე კაცი” კინემატოგრაფიის აღიარებული კლასიკა და ერთ-ერთი უდიდესი ფილმია კინოს ისტორიაში. 1999 წელს ბრიტანულმა კინოს ინსტიტუტმა ის ყველა დროის საუკეთესო ბრიტანულ ფილმად დაასახელა. ეს ნუარული დეტექტივი გრაამ გრინის ამავე სახელწოდების რომანის მიხედვითაა გადაღებული. ის ამერიკელ მწერალზე მოგვითხრობს, რომელიც დიდი ხნის მეგობრის თხოვნით ვენაში ჩადის, მაგრამ იგებს, რომ მისი მეგობარი რამდენიმე დღით ადრე უბედური შემთხვევის შედეგად გარდაიცვალა.

ვითომ მაგარი პოლიციელები (2007)

ედგარ რაითის კომედიური შედევრი, რომელიც ამ კოლექციის სხვა ფილმებთან შედარებით, მეტ-ნაკლებად მარტივი საყურებელია. ეს სამაგალითო ინგლისური კომედიაა, რომელიც ხუმრობების მიუხედავად, განიცდის რამდენიმე შემზარავ მომენტს და კარგ თრილერში გადადის. მთავარი გმირი დედაქალაქის დეტექტივია სამუშაოს უმაღლესი მაჩვენებლებით, რომელიც იმდენად აღიზიანებს თანამშრომლებს თავისი იდეალურობით, რომ დაწინაურების სახით ჩუმ პროვინციალურ ქალაქში გადაყავთ, სადაც, თითქოს არაფერი ხდება საინტერესო.