სინემანიის რედაქციის არჩევანი: 2018 წლის 10 საუკეთესო ფილმი

nugo July 11, 2021

მიმდინარე წლის დასრულებამდე ორ კვირაზე ნაკლები რჩება. წარმოგიდგენთ ჩვენი აზრით ათ საუკეთესო ფილმს, რომელიც 2018 წელს გამოვიდა. ადგილებისა და ნომრების მინიჭებას მოვერიდეთ, შესაბამისად, სურათები დალაგებულია პრემიერების თარიღების მიხედვით.

ანიჰილაცია (აშშ, რეჟ. ალექს გარლანდი)

ექს მანქანის შემქმნელის ალექს გარლანდის უკანასკნელი ფილმი ყველა გემოვნების კინომოყვარულს დააკმაყოფილებს. გამართული, შეიძლება ითქვას უნაკლო სცენარის მქონე სამეცნიერო ფანტასტიკა, რომელიც მრავალი ალუზიითა და მეტაფორით არის გაჯერებეული. მარტივად ყურებადი და დინამიური სურათი, რომლის ხელახლა ნახვა და გადააზრება ტიტრების ამოსვლისთანავე გინდება. სამწუხაროა, რომ ანიჰილაცია წლის დასაწყისში გამოვიდა, რამაც ფილმი ავტომატურად პრესტიჟული ამერიკული კინოჯილდოებისა და ფესტივალების მიღმა მოაქცია.

დონბასი (უკრაინა, რეჟ. სერგეი ლოზნიცა)

ბრწყინვალე დოკუმენტალისტის სერგეი ლოზნიცას მხატვრული ფილმი “დონბასი” უკრაინის სეპარატისტული ოლქის ყოფას ასახავს. რეჟისორი იმპერიალისტურ რუსეთს ყოველგვარი შელამაზებისა და ალეგორიების გარეშე ღიად უპირისპირდება. “დონბასი“ ცრუ პატრიოტიზმის, ოკუპაციისა და უსამართლობის წინააღმდეგ პროტესტია, რომელიც თავისუფალ სამყაროს კიდევ ერთხელ ახსენებს, რომ ჩუმად ყოფნა დანაშაულია. სურათისთვის ლოზნიცა კანის კინოფესტივალის “განსხვავებული ხედვის” პროგრამის საუკეთესო რეჟისორად დასახელდა.

ცივი ომი (პოლონეთი, რეჟ. პაველ პავლიკოვსკი)

წელს არ დარჩენილა ფესტივალი თუ დაჯილდოება, სადაც პოლონელი რეჟისორის, პაველ პავლიკოვსკის ახალი ნამუშევარი, ცივი ომი რაიმე სახით არ გამოჩენილიყო და აღენიშნათ (ამას სინემანიას თეგის ცივი ომის ქვეშ თავმოყრილი უხვი სტატიებიც ცხადყოფს). ფილმში მთავარ როლებს იოანა კულიგი და ტომაშ კოტი ასრულებენ, რომელთა გმირებიც თავად პავლიკოვსკის მშობლებითაა ინსპირირებული. ისინიც, ზულასა და ვიქტორის (ასევე პავლიკოვსკის მშობლების რეალური სახელები) მსგავსად ეყრებოდნენ და მერე ისევ ურიგდებოდნენ ერთმანეთს და თან ერთი ქვეყნიდან მეორეში გადადიოდნენ.

ალმოდებული (სამხრეთ კორეა, რეჟ. ჩენ-დონ ლი)

ჩენ-დონ ლიმ “ალმოდებული” რვაწლიანი პაუზის შემდეგ გადაიღო. ფილმი ახალგაზრდებზე  დღევანდელ სამყაროში გვიყვება. ფილმის ცენტრში ახალგაზრდა ჯონ-სუ დგას, თავისი შინაგანი ქაოსით, ფიქრებითა და მოვლენების გაგებით. ის სამყაროს მისტიკურ, დამაბნეველ, დეპრესიულ ადგილად აღიქვამს იმედისა და მომავლის გარეშე. მის ცხოვრებაში ერთი შეხედვით ამაღელვებელი არაფერი ხდება, პარტნიორი ჰაე-მიც მხოლოდ გოგოს დაჟინებული მოწადინებით გამოჩნდა მის ცხოვრებაში, თუმცა მალევე აღმოაჩენს, რომ ის შეყვარებულია.

რეინკარნაცია (აშშ, რეჟ. არი ასტერი)

წელს არი ასტერის სადებიუტო ფილმმა რეინკარნაცია ნამდვილი ფურორი მოახდინა და არა მხოლოდ ჰორორის მოყვარულების გულები მოიგო. კინოკრიტიკოსებმა თუ მაყურებელმა, ყველამ აღნიშნა სცენარის ორიგინალურობა, განსაკუთრებით კი ტონი კოლეტის სამსახიობო შესრულება, რომელსაც ოსკარის ნომინაციასაც კი უწინასწარმეტყველებენ. მიუხედავად იმისა, რომ გადამღები ჯგუფი ფილმს უფრო როგორც საოჯახო დრამად აღიქვამდნენ, ფილმის ფინალი და ზოგიერთი ეპიზოდი ნამდვილად თავზარდამცემი და საშიშია. ამგვარი სცენები კარგ ჰორორებშიც კი იშვიათად თუ გვინახავს.

წვრილმანი მძარცველები (იაპონია, რეჟ. ჰიროკაძუ კორეედა)

ჰიროკაძუ კორეედას “წვრილმანი მძარცველები” მრავალშრიანი დრამაა, რომლის მთავარი თემა ოჯახია, ოღონდ არა იმ ტრადიციული განმარტებით, რომელიც საზოგადოებაშია დამკვიდრებული. კორეედა ნაცნობი ინსტიტუციის გადააზრებას გვთავაზობს. ფილმმა 2018 წლის კანის კინოფესტივალის მთავარი ჯილდო, ოქროს პალმის რტო მოიპოვა.

ბრმა ლაქები (აშშ, რეჟ. კარლოს ლოპეს ესტრადა)

დონალდ ტრამპის მოსვლის დღიდან ამერიკულ კინოში რასიზმისა და სოციალური უთანასწორობის თემატიკა კიდევ უფრო დიდი სიმძაფრით შემოიჭრა. წლევანდელი “ოქროს გლობუსის” ნომინაციებიც ამაზე მიუთითებს, თუმცა ბრმა ლაქები ძალაუნებურად შავი პანტერისა და სპაიკ ლის შავი კუკლუქსკლანელის ჩრდილში მოექცა. ფილმის სიუჟეტზე დებიუტანტი სცენარისტები დევიდ დიგსი და რაფაელ კასალი წლების განმავლობაში მუშაობდნენ, მცირე ბიუჯეტითა და დიდი ენთუზიაზმით გაკეთებული სოციალური დრამა ჩვენს ათეულში ადგილს ნამდვილად იმსახურებს.

ექსტაზი (საფრანგეთი, რეჟ. გასპარ ნოე)

ექსტაზი არგენტინელი ავტორის, გასპარ ნოეს მეხუთე ფილმია. ნოე 1998 წლიდან დაწყებული, ერთ ძირითად თემას უტრიალებს: ადამიანს და მის შინაგან დემონებს. რეჟისორი მთელი ამ წლების განმავლობაში მაყურებელს ყოველი ახალი ნამუშევრით, გამუდმებით კონფროტაციაში ამყოფებს, აშინებს, თრგუნავს, ძალადობს და ამას პირველ რიგში კონტროვერსიული თემებითა და გრაფიკული, ძალადობრივი, ზედმეტად სექსუალური სიუჟეტებით ახერხებს. ექსტაზში ძალიან ბევრი გავლენებია, რომლებიც არათუ სიმბოლურ დონეზე ირეკლება, არამედ მკაფიოდ, პირდაპირ ეკრანზე ჩანს.

ფავორიტი (დიდი ბრიტანეთი/აშშ, რეჟ. იორგოს ლანთიმოსი)

ბერძენმა მძიმეწონოსანმა, ლობსტერისა და ეშვის შემქმნელმა, იორგოს ლანთიმოსმა საკმაოდ მარტივი, თუმცა გემოვნებიანი, გამართული ფილმი გადაიღო. თამამად შეიძლება ითქვას, რომ “ფავორიტი” საყოველთაო მოხმარების პროდუქტია, რომელიც ყველა კატეგორიისა და ასაკის მაყურებელს მოეწონება. საინტერესოა ძლიერი და ჭკვიანი ქალების ხილვა იმ ეპოქაში, რომელშიც გენდერული თანასწორობის იდეაც კი არ არსებობდა. შეყვარებული შექსპირისა და ავიატორის კოსტიუმების დიზაინერმა სენდი პაუელმა ჩვენი გაოცება კიდევ ერთხელ შესძლო, კარიერაში მეოთხე ოსკარი მისი შრომის ადეკვატური და ღირსეული დაფასება იქნება.

რომა (აშშ/მექსიკა, რეჟ. ალფონსო კუარონი)

როგორც თავად ფილმის შემქმნელი ალფონსო კუარონი ამბობს, რომა მისი ცხოვრების ფილმია. ალბათ ამიტომ გადაწყვიტა მექსიკელმა რეჟისორმა ოპერატორი და მემონტაჟეც თავად ყოფილიყო. იტალიურ-ესპანური ნეორეალიზმის სტილში გადაწყვეტილი სურათი მრავალ, შეიძლება ითქვას მარადიულ თემასა და პრობლემას ეხება. ფილმში არაერთი ვირტუოზული ოსტატობით შესრულებული სცენაა, უწვრილესი დეტალებით შეკოწიწებული ნოსტალგიური ატმოსფერო კი იმდენად შთამბეჭდავია, რომ ხშირად შეხსენება გჭირდება, რომ 70-იანი წლების მექსიკაში არ ხარ და კარზე 2018 წელია.

 

ჩვენდა საბედნიეროდ წელს ათზე მეტი კარგი ფილმი გამოვიდა, ამიტომ მე-11 ადგილზე ერთდროულად რამდენიმე ფილმს დავასახელებთ: ზამა, პირველი ადამიანი მთვარეზე, “ბიჭები ტირიან”, მერვე კლასი, სუსპირია, მენდი, ბასტერ სკრაგსის ბალადა, პირველი რეფორმირებული ეკლესია.

2018 წლის საუკეთესო ანიმაცია ერთმნიშვლოვნად უეს ანდერსონის ძაღლების კუნძული იყო. რაც შეეხება საპოპკორნე ფილმებ,ს ანუ ბლოკბასტერებს Marvel-ის შურისმაძიებლებსა და სტივენ სპილბერგის პირველი მოთამაშე მოემზადეს შორის არჩევანის გაკეთება გაგვიჭირდა, ამიტომ ორივეს დავტოვებთ.