10 ევროპული ფილმი, რომელიც აუცილებლად უნდა ნახო

nugo July 10, 2021

21-ე საუკუნე საკმაოდ მრავალფეროვანია – ხელოვნება ნებისმიერი გემოვნებისთვის იქმნება. თანამედროვე კინემატოგრაფიის არსენალში მოიპოვება ფირები, რომლებიც ყველაზე წუნია კრიტიკოსსაც კი მოხიბლავს. განსაკუთრებულ ყურადღებას ევროპული ფილმები იქცევენ, სწორედ ისინი ხიბლავენ მსოფლიოს ყველაზე მნიშვნელოვანი კინოფესტივალების ჟიურის.

სწორედ ამიტომ, დღევანდელ კოლექციაში ჩვენ წარმოგიდგენთ 21-ე საუკუნის ათ გამორჩეულ ევროპულ ფილმს:

ორი დღე, ერთი ღამე (2014)

ეს ფილმი ორ ძირითად აქცენტს აკეთებს: პირად და სოციალურ ცხოვრებაზე. ძმების ჟან-პერრ და ლიუკ დარდენების მელანქოლიური და ამავე დროს ოპტიმისტური ფილმი, ქალის ისტორიას მოგვითხრობს, რომელიც მთელი ძალით იბრძვის ღირეული ცხოვრების მოსაპოვებლად. მაშინ, როდესაც მარიონ კოტიარის პერსონაჟი სანდრა სულიერი და გონებრივი მდგომარეობის გასაუმჯობესებლად შვებულებას იღებს, მისი დირექტორი წყვეტს, რომ მათი კომპანია დავალებებს მისი დახმარების გარეშეც ართმევს თავს. სანდრას კოლეგებს მისი გათავისუფლების მხარის დაჭერის სანაცვლოდ პრემიას სთავაზობენ, მთავარ გმირს კი საკუთარი უფლებებისთვის ბრძოლის პარალელურად – შინაგან დემონებთან ბრძოლაც უწევს. მარიონ კოტიარი ოსკარზე საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის იყო ნომინირებული.

იდა (2013)

პოლონელი რეჟისორის პავლე პავლიკოვსკის შავ-თეთრ ფილმს კინემატოგრაფიის გამარჯვებად აღიარებენ, როგორც ტექნიკური თვალსაზრისით, ისე – კონტექსტის. “იდა” ოსკარზე საუკეთესო ოპერატურისთვის იყო ნომინირებული. ფილმის შთამბეჭდავი დინამიკა ახალგაზრდების თავისუფლებისადმი სწრაფვას ასახავს, რომელიც ყველა აკრძალვას აიგნორებს. ფილმის მოქმედება 1960-იანი წლების პოლონეთში ხდება. როგორია, როდესაც იდეალური წმინდა რეალობიდან გამოდიხარ და ფარულ სინამდვილეს ეჯახები?! სწორედ ასეთ სიტუაციაშია ფილმის მთავარი გმირი ანა, რომელიც ცხოვრების მრავალფეროვნების აღმოჩენას და მწარე რეალობაში შებიჯებას ბედავს. ფილმმა ოსკარი საუკეთესო უცხოენოვანი ფილმისთვის მიიღო.

სიყვარული (2012)

ეს, ალბათ, 21-ე საუკუნის ერთ-ერთი ყველაზე სულისშემძვრელი, რომანტიკული და გულწრფელი ფილმია. მიჰაელ ჰანეკეს “სიყვარული” ცხოვრების ძირითად შემადგენელ ნაწილაკების მოიცავს: ხელოვნება, ვნება და სიყვარული. მოვლენების ცენტრში მოხუცი წყვილია, რომლებიც უკანასკნელ დღეებს უახლოვდებიან. ემანიუელ რივას და ჟან-ლუი ტრენტინიანის გმირებმა, ენმა და ჟორჟმა, მთელი ცხოვრება ერთად გაატარეს – ისინი იზიარებდნენ მუსიკისადმი სიყვარულს და საყვარელი ქალიშვილის აღზრდას. გაზრდილი შვილი კი დაჟინებით მოთხოვს, რომ დამბლადაცემული ენი მოხუცთა თავშესაფარში გადაიყვანონ, თუმცა ჟორჟმა ყველაფერი მიატოვა, რათა საყვარელ ქალთან იყოს ბოლომდე. ფილმი ოსკარის 5 კატეგორიაში იყო ნომინირებული, რომლიდანაც ერთ-ერთში – ოსკარი საუკეთესო უცხოენოვანი ფილმისთვის გაიამრჯვა.

ლობსტერი (2015)

გიორგოს ლანთიმოსის ფილმები ყველასთვის არ იქმნება. მიუხედავად იმისა, მოგწონთ თქვენ მისი სტილი თუ არა – მისი ფილმები ყოველთვის იმ სიახლეს დაგანახებთ, რაც მანამდე ნანახი არ გექნებათ დიდ ეკრანებზე. ფილმი “ლობსტერი” სარკაზმით და ადამიანური სისულელით გაჯერებული ანტიუტოპიაა. სამყაროში, რომელშიც არ უყვართ მარტოსული ადამიანები, მარტოსული მოქალაქეები ვალდებული არიან 45 დღის მანძილზე სპეციალურ სასტუმროში დარჩნენ. ამ ვადაში მათ უნდა იპოვონ პარტნიორი, წინააღმდეგ შემთხვევაში – მათ ცხოველებად გადაქცევა ემუქრებათ. ფილმი ოსკარზე საუკეთესო ორიგინალური სცენარისთვის იყო ნომინირებული.

სუბმარინო (2010)

ტომას ვინტერბერგის ფილმი “სუბმარინო” ჯონას ბენტსონის ამავე სახელწოდების რომანის მიხედვითაა გადაღებული. მაყურებლის ყურადღება უმეცრების პრობლემისადმი და ბავშვური ტრამვის შედეგებზეა მიმართული. ორი ბიჭი ყველანაირად ცდილობს იზრუნოს უმცროს ძმაზე, რადგან დედა სრულად ჩაფლულია ალკოჰოლსა და ნარკოტიკებში. ჩვილის ნაადრევი გარდაცვალება სიუჟეტის ამოსავალი წერტილია, რომელიც ორივე ძმის ტრაგედიას აერთიანებს.

წინასწარმეტყველი (2009)

ჟაკ აუდიარდის “წინასწარმეტყველი” 19 წლის არაბზე მოგვითხრობს, რომელიც, მიუხედავად პატარა ასაკისა, ციხეში აღმოჩნდება. ახალგაზრდა მალიკი, რომელიც არ არის თავდაჯერებული და შეშინებულია, იძულებულია მოცემულ სიტუაციაში გადარჩენა მოახერხოს. “მე არავის ვკლავ” – ეუბნება ის საკუთარ თავს. ერთხელ ის ადგილობრივი დაჯგუფების მეთაურს ხვდება და მათთან თანამშრომლობას იწყებს. მის მდგომარეობაში გასაგები ხდება, რომ მას დიდი არჩევანი არ ჰქონდა – ან ის იქნება მკვლელი, ან მას მოკლავენ. ფრანგული ფილმი ოსკარზე საუკეთესო უცხოენოვანი ფილმისთვის იყო ნომინირებული.

სხვების ცხოვრება (2007)

გამორჩეული გერმანული ფილმი, რომელიც პოლიტიკურ მოტივებს ეხება, მაყურებელს აჩვენებს, რომ პოლიტიკა ყველას ეხება გამონაკლისის გარეშე – ის გააკეთებს ყველაფერს, რათა ადამიანები მკაცრი მეთვალყურეობის ქვეშ ყავდეს. აღმოსავლეთ ბერლინში 80-იან წლებში საიდუმლო პოლიციის სააგენტო შტაბი შეიქმნა, რომელსაც ცხოვრების პირობები უნდა გაეუმჯობესებინა და საზოგადოებისთვის სარგებელი მოეტანა. მიუხედავად კეთილი განზრახვებისა, ძალაუფლების შეგრძნება ყველაფერს ანადგურებს. ერთხელ სპეცსამსახურის მიზანში უბრალო მწერალი ხვდება. მისი ცხოვრება ხელუხლებელი რჩებოდა, სანამ არ გააბა რომანი ცნობილ მსახიობთან. მის თვალთვალს აქტიურად იწყებენ, რასაც არასასიამოვნო ცვლილებები შეაქვს ბევრი გმირის ცხოვრებაში. “სხვების ცხოვრებამ” ოსკარი საუკეთესო უცხოენოვანი ფილმისთვის მიიღო.

ცუდი აღზრდა (2004)

პედრო ალმოდოვარი არასდროს გვიტოვებს არჩევანის უფლებას: აუცილებლად გვიყვარდება მისი რეალური, თუ სიურეალისტური პერსონაჟები. შეუდარებელი ესპანელი რეჟისორი ყოველთვის წარმოუდგენელ ფილმებს გვთავაზობს, თუმცა ამ კოლექციისთვის “ცუდი აღზრდილი” შევარჩიეთ, რომელიც ალმადოვარის ერთ-ერთ ყველაზე ღრმა, შინაარსიან ნამუშევრადაა აღიარებული. ეს ფილმი მოგვითხრობს ბიჭებისთვის განკუთვნილი კათოლიკული სკოლის ცხოვრებაზე, სექსუალურ ორიენტაციაზე, ბავშვობაზე, სექსუალურ გამოცდილებაზე და ამავე დროს მკაცრად აკრიტიკებს ფრანკოს დიქტატურას. ფილმი BAFTA-ზე საუკეთესო არაინგლისურენოვანი ფილმის ნომინაციაში იყო წარდგენილი.

რევანში (2008)

ავსტრიელი რეჟისორის გოც შპილმანის მიდგომა ადამიანების ნეგატიური ემოციებისადმი გასაოცარია. ამ ფილმში ჩვენ პერსონაჟების ყველაზე ფარულ ფიქრებზე მოგვითხრობენ. შპილმანი, როგორც დოსტოევსკი, ფილოსოფიურ კითხვებს სვავს ზნეობრივ პრინციპებზე, მოვალეობებსა და მონანიებაზე. მთავარი გმირი, ალექსი, ვენის ბინძურ სამყაროში ცხოვრობს, სადაც ბორდელის მეპატრონეზე მუშაობს. ამ ბორდელშივე მუშაობს მისი მეგობარი, უკრაინელი ემიგრანტი თამარა. მიუხედავად მისი მძიმე არსებობისა, ალექსს ის უყვარს და უმწეო ქალისადმი გრძნობები მისი ერთადერთი სიმდიდრეა. “რევანში” ოსკარზე საუკეთესო უცხოენოვანი ფილმისთვის იყო ნომინირებული.

ჰავრი (2001)

აკი კაურისმაკის “ჰავრი” – ეს არის არაჩვეულებრივი ფილმი საშუალო ასაკის ინტროვერტის მგრძნობიარობაზე. მთავარი გმირი მეუღლის ავადმყოფობას განიცდის და მისი ცხოვრების ამავე ეტაპზე ხვდება ემიგრანტ ბიჭს. სხვადასხვა სოციალური პათოლოგიების და ადამიანის სულიერი მოთხოვნილებების ასახვით, ეს ფილმი კონცეფტუალურად სავსე და ვიზუალურად მომხიბვლელია. საშინელი დანაკარგის ზღვარზე მოკრძალებული ფეხსაცმელების მწმენდავი პოულობს აფრიკელ ბიჭს, რომელიც პოლიციას ემალება ჰავრის პორტში. ფილმმა კანის კინოფესტივალზე სამი ჯილდო მიიღო.