10 ფილმი, რომელიც ნარკოდამოკიდებულებაზე საუკეთესოდ გვიამბობს

nugo July 10, 2021

კინოში მიღებულია პრობლემების ჩვენება. ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული პრობლემა კინემატოგრაფიაში, პრინციპში, ისევე, როგორც ცხოვრებაში – ნარკოტიკია. ეს თემა საკმაოდ მომგებიანია რეჟისორებისთვის, რადგან ის შეიცავს ყველაფერს: გაუკონტროლირებად სურვილს, ცვალებად ცნობიერებას, დრამას ოჯახთან და ახლობლებთან, და ყველაზე ხშირად – დრამატულ დასასრულს.

საკმაოდ ბევრი ნიჭიერი ადამიანი შეიწირა ნარკოტიკმა და ბევრის ცხოვრება დაანგრია, თუმცა, მეორეს მხრივ, სწორედ ნარკოტიკი დაეხმარა დიდ მსახიობებს, მუსიკოსებს, მწერლებს და მხატვრებს შეექმანთ ის, რითიც ჩვენ დღემდე ვტკბებით.

მოკლედ, ეს არის თემა, რომელზეც დაუსრულებლად შეიძლება კამათი, მანამდე კი, გთავაზობთ 10 ფილმს, სადაც ნარკოდამოკიდებულებაზე რეჟისორებმა საუკეთესოდ ისაუბრეს.

ოცნების რექვიემი (2000)

ეს ერთ-ერთი საუკეთესო ფილმია ნარკოტიკზე და ერთ-ერთი ყველაზე დამთრგუნველი ფილმი მსოფლიოში. ყველასთვის ცნობილია, რომ ნარკოტიკი საშინელებაა, მაგრამ დარენ არანოვსკიმ გადაწყვიტა ცხოვრებისეულად და რეალურად ეჩვენებინა, თუ რისკენ მიყავს ადამიანები ნარკოდამოკიდებულებას სინამდვილეში. ფილმის ოთხი მთავარი პერსონაჟი ნარკოტიკთან ურთიერთობას სხვადასხვა მიზნით იწყებს: განსატვირთად, გადაყიდვით ფულის გამოსამუშავებლად, გასახდომად. თითოეულ მათგანს აქვს ოცნება, მაგრამ ნარკოტიკი იწოვს ყველაფერს რაც ადამიანს გააჩნია და ხვდებიან ფსკერზე, სადაც სასურველი დოზისთვის ყველა საშუალება მისაღებია. ოცნებები ოცნებებად რჩება, პერსონაჟების ცხოვრება კი გამოუსწორებლად ინგრევა. არანოვსკის ამ ფილმით უნდოდა ეთქვა, რომ ნარკოტიკი ადამიანს ართმევს ცხოვრებას და ყველაფერ საუკეთესოს, რაც მასშია. დედის როლის შემსრულებელი ელენ ბერსტინი ოსკარზე საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის იყო ნომინირებული.

ნემსზე (1996)

კიდევ ერთი გენიალური ნამუშევარი ამ თემაზე. დენი ბოილის ფილმი, რომელიც ირვან უელშის ამავე სახელწოდების რომანის მიხედვით არის გადაღებული, ოთხი მეგობრის შესახებ მოგვითხრობს, რომლებსაც ნარკოდამოკიდებულება აერთიანებთ. ეს ფილმი ბევრისთვის საკულტო გახდა, რადგან ძალიან ზუსტად გადმოსცა იმ ეპოქის ადამიანების ხასიათი. ეს არის ისტორია ადამიანებზე, რომლებმაც აირჩიეს გაურკვევლობა, ბინძური სახლის იატაკზე გორაობა და ჰალუცინაციები უცხო ადამიანებთან, რომლებსაც, მეორეს მხრივ, არც არაფერი აურჩევიათ, მათ უბრალოდ არ ჰქონდათ არჩევანი. პერიოდულად ისინი ცდილობენ თავი დაანებონ ნარკოტიკს, მაგრამ უშედეგოდ. ამ როლისთვის იუენ მაკგრეგორი ორი თვე იყო დიეტაზე, რომელიც ალკოჰოლს და რძის ნაწარმს კრძალავდა. ფილმი ოსკარზე საუკეთესო ადაპტირებული სცენარისთვის იყო ნომინირებული, 2012 წელს კი “ნემსზე” ბოლო 60 წლის მანძილზე გადაღებულ საუკეთესო ბრიტანულ ფილმად დასახელდა.

კალათბურთელის დღიურები (1995)

ფილმი 1978 წელს გამოქვეყნებულ ჯიმ კეროლის მემუარებს ეყრდნობა. ისტორია ჰეროინზე, მასზე დამოკიდებულ ადამიანებზე და ბედისწერებზე, რომლებიც დაინგრა. ფილმი 1996 წელს მას შემდეგ აკრძალეს, როდესაც ფილმის შთაბეჭდილების ქვეშ მყოფმა მოზარდმა ბარი ლუკატისმა სკოლაში კოვბოის ლაბადა ჩაიცვა, რომელშიც იარაღი დამალა და ცეცხლი გახსნა. იგივე გაიმეორა ვინმე კიპლენდ კინკელმა 1998 წელს. მშობლების მკვლელობის შემდეგ ის სკოლაში წავიდა ასეთივე ლაბადით: დაიღუპა 2 ადამიანი და 24 დაშავდა. კალათბურთის ამომავალი ვარსკვლავის როლი, რომელიც კათოლიკურ სკოლაში სწავლობდა და მეგობრებთან ერთად ნარკოტიკზე დამოკიდებული გახდა, ლეონარდო დიკაპრიომ შეასრულა. ფილმი საკმაოდ მძიმეა და ზოგიერთი სცენა ბევრისთვის შოკისმომგვრელი იყო.

ქენდი (2006)

ლუკ დეივისის რომანის “ქენდი: ამბავი სიყავრულზე და მიჩვევაზე” მიხედვით გადაღებული ფილმი. კიდევ ერთი ისტორია იმაზე, რომ ნარკოტიკი ადამიანზე მხოლოდ დამღუპველ გავლენას ახდენს. შეყვარებული წყვილი, პოეტი და სტუდენტი, რომელსაც ჰიტ ლეჯერი და ები კორნიში ასრულებენ, ბედნეირები და უდარდელები არიან, ერთადერთი რაზეც ფიქრობენ – ისევ და ისევ ჰეროინის საყიდელი ფულია. ცუდად ყოფნა, მუცლის მოშლა, ქურდობა, პროსტიტუცია, ფსიქიატრიული საავადმყოფო –  ეს მსგავსი ცხოვრების წესის შეუცვლელი თანამგზავრია. ფილმი სამი აქტისგან შედგება: სამოთხე, დედამიწა, ჯოჯოხეთი.

უოლ სტრიტის მგელი (2013)

კიდევ ერთი ფილმი ლეონარდო დიკაპრიოს მონაწილეობით. მარტინ სკორსეზეს ბიოგრაფიული სკანდალური შავი კომედია ქარიზმატულ ბროკერზე, ჯორდან ბელფორტზე, რომელმაც მეზობელთან ერთად საბროკერო ფირმა გახსნა. შემოსავალი მალე იზრდება და ფულის ფლანგვას მთავარი გმირი ნარკოტიკებში და მეძავებში იწყებს. მართალია, ფილმი, უშუალოდ, ნარკოტიკზე არ არის, მაგრამ, პრაქტიკულად, არ არის სცენა, სადაც ის არ ჩანს. კოკაინი, აბები, ჰალუცინატორები – ფილმში თითქმის ყველა სახის ნარკოტიკია გამოყენებული. ჯორდან ბელფორტი ფინანსური მაქინაციების გამო დააკავეს, მაგრამ აღსაღნიშნია, რომ ის ნარკოტიკულ დამოკიდებულებას გაუმკლავდა, ორი წიგნი დაწერა და დღესდღეობით ლექციებს კითხულობს. სკორსეზეს ფილმი ოსკარზე ხუთ კატეგორიაში იყო ნომინირებული.

ტრაფიკი (2000)

სტივენ სოდერბერგის კრიმინალური დრამა, რომელიც ნარკომანების ცხოვრების ბინძური დეტალების ნაცვლად თავად ნარკობიზნესის სისტემას გვიჩვენებს. მსახიობების არჩვეულებრივი შესრულება და ოსკარის 4 პრემია იმაზე მეტყველებს, რომ ყველაფერი სწორად არის გაკეთებული. დაძაბული სიუჟეტი მაყურებელს საშუალებას აძლევს წამით შეიგრძნოს როგორია იყო ნარკოტიკით მოვაჭრე, პოლიტიკოსი, რომელიც მთელი ძალით იბრძვის და უბრალო პოლიციელი. როგორ არ დავკარგოთ საკუთარი თავი? როგორ არ გადავუხვიოთ ჩვენს გზას? რა უფრო მნიშვნელოვანია, ახლობლების ბედნიერება, თუ სენის გავრცელება? რეალობაში, სწორი პასუხის მოძებნა არც ისე მარტივია, როგორც ერთი შეხედვთ ჩანს. უნდა გვახსოვდეს, რომ ყველას და ყველაფერს შეუძლია თავისებურად გარკვეული წილი შეიტანოს სიტუაციის გამოსასწორებლად – იქნება ეს პოლიციელი, ნარკოტიკების წინააღმდეგ ბრძოლის ადმინისტრაციის უფროსი, თუ შემთხვევითი გამვლელი…

ნაიარევი სახე (1983)

ბრაიან დე პალმამ 1932 წელს ჰოვარდ ჰოუკის გადაღებული ფილმის რიმეიქი შემოგვთავაზა. ფილმი კუბინელი ემიგრანტის, ტონი მონტანას ისტორიას მოგვითხრობს, რომელმაც მაიამიში ჩასვლის შემდეგ ნარკომოვაჭრის თავბრუდამხვევი კარიერა გაიკეთა. გარჩევები, პატივისცემა, სასიყვარულო ისტორია და კათარზისი. ბოროტმოქმედის სამყარო, რომელიც გეცოდებათ და რომელსაც უთანაგრძნობთ. თანამედროვე კინოკირიტიკოსების აზრით, ეს ერთ-ერთი ყველაზე დიდებული განგსტერული ფილმია ისტორიაში, თუმცა, როდესაც ფილმი გაყიდვაში ჩაეშვა, მან ბევრი კრიტიკა დაიმსახურა. ასეა თუ ისე, დე პალმა ამ ფილმით კინემატოგრაფიის ისტორიაში შევიდა და საკულტო სტატუსიც მიიღო. ფილმი ოქროს გლობუსზე სამ კატეგორიაში იყო ნომინირებული.

მაკულატურა (1994)

არავინ იცის, რა იყო სინამდვილეში იმ ჩემოდანში, მაგრამ ნამდვილად ვიცით, რომ ჰეროინის და კოკაინის ერთმანეთში არევა არ ღირს. ყველას ახსოვს ეს სცენა, სადაც ნემსი პერსონაჟის პირდაპირ გულში უნდა მოეხვედრებინათ. რა თქმა უნდა, ნარკოტიკული საშუალებების რაოდენობით სხვა ფილმებს ვერ შეედრება, მაგრამ, ჩვენი აზრით, ეს ერთი მომენტიც საკმარისია, რომ კვენტინ ტარანტინოს შედევრი ჩვენს სიაში მოხვედრილიყო. ფილმმა ოსკარი საუკეთესო ორიგინალური სცენარისთვის მიიღო.

99 ფრანკი (2007)

ყველა დარწმუნებულია, რომ რეკლამის სფეროში მომუშავე ადამიანები ნარკოტიკს იყენებენ. ეს სტერეოტიპი იმდენად მყარია, რომ კამათიც არ ღირს. მწერალმა ფრედერიკ ბეგბედერმა სწორედ ამას მიუძღვნა თავისი წიგნი, რომლის მიხედვითაც ფრანგმა რეჟისორმა ან კაუნენმა არაჩვეულებრივი ფილმი გადაიღო. ფილმში მთავარი გმირი (ბეგბედერის თქმით, ის მას ძალიან ჰგავს), რომელსაც ჟან დუჟარდინი ასრულებს, მშვენიერად ცხოვრობს და ტვინის სასუქად სხვადასხვა ნარკოტიკულ საშუალებას იყენებს. რთულია იყო კრეატიული დამხმარე ნივთიერებების გარეშე, სწორედ ამიტომ ითვლება დუჟარდინის პერსონაჟი რეკლამის ღმერთად – ის წყვეტს, თუ რა შეიძლება მოგინდეთ ხვალ… მაგრამ, სინამდვილეში, ნარკოტიკის მომხმარებლები ამ სფეროში იმდენივე არიან, რამდენიც სხვა ნებისმიერში.

ზაფრა და გულისრევა ლას-ვეგასში (1998)

ეს პირველი ფილმია, რომელიც ნარკოტიკის თემაზე გვახსენდება. მარიხუანა, სხვადასხვა აბები, კოკაინი, ტრანკვილიზატორები, ტეკილა, რომი, ლუდი – ეს ფილმში გამოყენებული ნარკოტიკის და სასმლის არასრული ჩამონათვალია. ფილმის მთავარი გმირები რაულ დიუკი (ჯონი დეპი) და ექიმი გონზო (ბენისიო დელ ტორო) გამუდმებით იმყოფებიან ამ მრავალფეროვანი ნარკოტიკული ნივთიერებების ზეგავლენის ქვეშ. ტერი გილიამმა ეს ფილმი ჰანტერ ტომპსონის რომანის მიხედვით გადაიღო. ძალიან მნიშნელოვანია როდის, ვისთან ერთად და რა მდგომარეობაში უყურეთ ამ ფილმს. მნიშვნელოვანია ასევე, გქონიათ თუ არა მიღებული მსუბუქი ან ჰალუცინატორი ნარკოტიკი ფილმის ყურებამდე, რადგან, თუ არა, შეიძლება გროტესკული და უაზრო მოგეჩვენოთ ეს ფილმი. მაგრამ, ფილმში გამოყენებული ნარკოტიკებიდან, რომელიმე მაინც თუ გქონიათ გასინჯული, თქვენ მაშინვე გაიგებთ ფილმის რიტმს, მოტივაციას, ფერებს, შიშს და გულისრევას, რომელსაც ფილმის მთავარი გმირი გრძნობს. ეს არის მთელი თაობის ამოძახილი, რომელიც საკუთარი ცნობიერების საზღვრების გაფართოებას და ყველაფრის სხვა კუთხით დანახვას ცდილობდა.